Healing
Sometimes
staying is a wound,
and leaving,
like a cool breeze
upon the skin
of that very wound,
is healing
Sometimes,
when passing through the mirror,
you do not see
your own shadow,
but yourself
Sometimes
being
lies in letting go,
not in holding on;
just as the river,
by passing,
remains a river
Sometimes
longing
is the bitter taste of freedom,
the scent of rain
that no longer
falls upon
yesterday’s roof
Sometimes
the road
breathes
by passing through
the frame of a door
Sometimes
leaving
is finding,
not becoming lost;
like a bird
that chooses the horizon
for the sake
of the sky
Sometimes
time
crosses
the edge of longing
before longing can
And sometimes
a wound
becomes so one
with the body
that
it is healing
التیام
گاه
ماندن، زخم است
،و رفتن
چون نسیمی خنک
،بر پوستِ همان زخم
التیام
گاه
با گذر از آینه
،نه سایهٔ خویش را
که خویش را
میبینی
گاه
بودن
،در رها کردن است
نه در نگه داشتن
چنانکه رود
،با گذشتن
رود میماند
گاه
دلتنگی
،طعم تلخ آزادیست
عطرِ بارانی
که دیگر
بر بامِ دیروز نمیبارد
گاه
راه
با عبور از قاب در
نفس میکشد
گاه
رفتن
،یافتن است
نه گم شدن
چون پرندهای
که افق را
به خاطرِ آسمان
برمیگزیند
گاه
زمان
از لبۀ خواهش
زودتر عبور میکند
و گاه
،زخم
آنقدر با تن
،یکی میشود
که
التیام است
سهیل خداپرستی