soheil khodaparasti

Exposed Roots

Exposed Roots

They broke me,
not enough
to make me fall,
but enough
to make my roots
break through the soil.

Every hand that let me go
carried away
a handful of my own soil;
and every wound it left

left a root
exposed to the cold air.

Now
I am a tree
with exposed roots;
my entire past
is laid bare
before passersby.

I wish someone understood:
these twisted lines
are more than roots;
they are the imprints of fingers
left by those
who once
pulled me
from my own soil.

And yet,
still,
my trunk,
with all its wounds,
beneath the weight of the wind,
still stands
facing the sky.

Perhaps a wound
is the very crack
through which

the root
finds its way
deeper
into the soil.

And I,
with all my exposed roots,
still
do not say no
to the passing wind;

but not just any hand
can reach
my branches

any longer.

ریشه‌های بیرون‌زده

،مرا شکستند

،نه آن‌قدر که بیفتم

آن‌قدر که

ریشه‌هایم

.از خاک بیرون بزنند

،هر دستی که رهایم کرد

مشتی از خاکم را

با خود برد؛

،و هر زخمی که گذاشت

ریشه‌ای را

.به هوای سرد سپرد

حالا

درختی‌ام

با ریشه‌های بیرون‌زده؛

تمام گذشته‌ام

پیش چشم رهگذران

.پیداست

کاش کسی می‌فهمید

،این خطوطِ پیچ‌خورده

بیش از ریشه‌اند؛

ردّ انگشتانِ آدم‌هایی‌ست

که روزی

مرا از خاکِ خودم

.بیرون کشیدند

،با این همه

هنوز

تنه‌ام

با زخم‌هایش

زیر بارِ باد

.رو به آسمان مانده است

شاید زخم

همان شکافی‌ست

که ریشه

از دلِ آن

عمیق‌تر

.به خاک فرو می‌رود

و من

با تمام ریشه‌های بیرون‌زده‌ام

هنوز

به رفتنِ باد

نه نمی‌گویم؛

اما هر دستی

دیگر

به شاخه‌هایم

.نمی‌رسد

سهیل خداپرستی