Տատիկիս ձայնը՝ մեղմ ու հանգիստ
Ինձ տանում է հեռուն՝ մի փոքրիկ հեքիաթային հմայքով
Խոսում է նա ասպետների ու արքայադուստրերի մասին
Ես չեմ կարող չլսել․ հիացած եմ նրանով։
Ձայն, որը բարձրանում և իջնում է յուրաքանչյուր տողի հետ
Կենդանացնելով ամրոցներ և անտառներ
Մթության մեջ թաքնված վիշապներ և վհուկները կվախեցնեն
Բայց խիզախ հերոսը միշտ պատրաստ է պաշտպանել
Երբ նա մոտենում է ավարտին, ես շունչս պահում եմ
Հերոսը կհաջողվի՞ և կհաղթի՞ մահին:
Եվ տատիկս ժպտալով ինձ ասում է,
Որ բարին միշտ հաղթում է չարին տակավին։
-
Author:
juser (
Offline) - Published: October 29th, 2023 22:56
- Comment from author about the poem: It's about reminiscent years of my childhood spent with my grandma.
- Category: Children
- Views: 2
Offline)
To be able to comment and rate this poem, you must be registered. Register here or if you are already registered, login here.