Fate, If It Were a Poem

Fate, If It Were a Poem

If fate were a poem,
would its author
be an artist?

Would their emotions and dreams
be bound
to our pain, love, and fear?

If I were the poet of my own life,
would I send imagination
to face reality,
or would I let it turn away?

Or perhaps
between the two
I would set
a dialogue in motion?

Would I paint my ideals
with words green and young,
or show them
by the faint glimmer
of a fragile candle?

Would I hurl bitter realities
with a long syllable
against the ceiling of the sky,
or sink them
in the lump of the throat
with a short, single beat?

Would I parade conflicts
heroically
in a resonant metaphor,
or bury them
with a tragic symbol
inside an allegory?

Would I endure
the Yalda* of darkness
in hope of a rebirth,
or
would I
turn it
into meaning?

Have I
been
the poet of my own nature?

* Yalda – the Persian winter solstice, the longest night of the year, after which days begin to lengthen, symbolizing the triumph of light over darkness, celebrated with family, poetry, and fruits.

سرنوشت، اگر شعر بود

،اگر سرنوشت شعر بود

آیا سراینده اش

هنرمند بود؟

آیا احساسات و  رؤیاهایش

به رنج و عشق و ترس ما

گره خورده بود؟

،اگر شاعر زندگی خود بودم

تخیل  را

به رویارویی با واقعیت می فرستادم

یا از آن می گریزاندم؟

یا شاید

میان شان

گفت و گویی

برپا می کردم؟

آرمان‌هایم را

با واژه هایی سبز و جوان

نقاشی می کردم

یا با کورسوی

شمعی نحیف

نشان می دادم؟

واقعیت های تلخ را

با هجایی بلند

به سقف آسمان می کوبیدم

یا با تک هجایی کوتاه

در بغض گلو

فرو می نشاندم؟

کشمکش ها را

قهرمانانه

در استعاره ای  آهنگین

به رخ می کشیدم

یا با نمادی تراژیک

در تمثیلی

دفن می کردم؟

یلدای تاریکی را

به امید تولدی دوباره

سپری می کردم

یا

آن را

به معنا

بدل می‌ساختم؟

آیا

شاعر سرشت خویش

بوده ام؟

سهیل خداپرستی