Life Is an Irony

Life Is an Irony

Life is an irony:

Sometimes verbal—
when fragile words and trembling tones,
like “I love you,” “I need you,” “I care about you,”
flow from the tongue of a hemlock tree.

Often dramatic—
a sunset bleeding behind closed hearts,
pulses playing on a piano
we once mistook for shadows.

Usually situational—
a mask that blinds our pessimism,
a sudden breeze flipping pages we have just read,
a storm shifting the road signs,
a letter that never reaches its recipient,
a plan that yields the opposite result,
an aim wandering without aim.

Life is an irony
when suffering strikes the deepest wound.

زندگی آیرونی است

:زندگی آیرونی است

—گاه کلامی
،وقتی واژه‌های شکننده و لحن‌های لرزان
"چون "دوستت دارم"، "به تو نیاز دارم"، "به تو اهمیت می‌دهم
.از زبان درخت شوکران جاری می‌شوند

—اغلب نمایشی
،غروبی خون‌چکان پشت قلب‌های بسته
تپش‌هایی که بر پیانویی می‌نوازند
.که روزی آن را سایه پنداشته بودیم

—معمولاً موقعیتی
،نقابی که بدبینی‌مان را کور می‌کند
،نسیمی ناگهانی که صفحات تازه خوانده‌شده را ورق می‌زند
،طوفانی که تابلوهای جاده را جابه‌جا می‌کند
،نامه‌ای که هرگز به دست مخاطبش نمی‌رسد
،نقشه‌ای که نتیجه‌ای وارونه می‌آورد
.هدفـی که بی‌هدف سرگردان است

زندگی آیرونی است
.هنگامی که رنج، عمیق‌ترین زخم را می‌زند

سهیل خداپرستی