The Measure of Being

The Measure of Being

Natural Forgetting
is time in its dance:
the unbidden drying of a branch,
the withering of a flower in cold and in heat,
the sun paling beyond sunset,
time passing through our alley—
born of life’s own current,
it is transformation.

Intentional Forgetting
is breath held in silence:
indifference to the deep roots of a sturdy trunk,
not seeing the tenderness of a petal,
unawareness of the sun,
the silencing of feeling,
pushing memory back into the background,
bringing time to a standstill
in the blind alley of unkindness—
born of will, and at times of escape,
it is the stillness of the heart.

Our intrinsic quality is our choice:
transformation
or stillness?

عیارِ هستی

فراموشیِ طبیعی

:رقصِ زمان است

خشک شدنِ ناخواستۀ شاخۀ درخت

پژمردگیِ گل در سرما و گرما

رنگ باختنِ خورشید پسِ غروب

گذرِ زمان از کویِ ما

زادۀ جریان زندگی

دگردیسی است

فراموشیِ عمدی

:نفس در سکوت است

بی‌اعتنایی به ریشه های تنۀ تنومند درخت

ندیدن لطافت گلبرگ  

بی‌خبری از آفتاب

سرکوبِ احساس

پس زدن خاطره از پس‌زمینه

متوقف ساختن زمان در بن بست بی مهری

زادۀ اراده و گاه گریز

ایستاییِ عاطفه است

:عیار ما، انتخاب ماست

دگردیسی یا ایستایی؟

سهیل خداپرستی