The Sage Artist

The Sage Artist

After many years,
I was once again reading The Sound and the Fury
when the sound of an explosion came.

From the window
I looked outside.

Unlike yesterday,
no smoke rose,
no dust billowed.

I saw the groundskeeper,
indifferent to the sound of death,
without even turning his gaze,
a hose upon his shoulder,
his eyes fixed on the earth,
watering trees and plants and grass—
as though he were quenching beauty itself.

A little later,
with the terrible roar of a fighter jet,
my heart—
along with the palace of my dreams,
along with the citadel of my ideals—
came crashing down.

I covered my ears,
closed my eyes,
left my mouth open.

For a few seconds
that felt like years,
I lingered in the limbo
of waiting for the explosion.

Now I myself was The Sound and the Fury;
I was reading myself.

But nothing happened.

In the ebb and flow of turmoil,
I reached the shore of the present.

Again, from the window,
I looked outside.
I saw nothing—

except

that guardian of life,
that giver of existence,
that angel of growth,
that sage artist,
that humble claimant without claim.

حکیمِ هنرمند

بعد از سال ها

دوباره رمانِ خشم و هیاهو می خواندم

صدایِ انفجار آمد

از پنجره

،بیرون را نگاه کردم

نه مثل دیروز

دودی برخاست

نه خاکی بلند شد

مأمورِ فضایِ سبز را دیدم

،بی اعتنا به صدایِ مرگ

بی آنکه نگاهش را برگرداند

شیلنگ بر دوش

به زمین چشم دوخته بود و

درخت و گیاه و چمن را آبیاری می کرد

گویی زیبایی را سیراب می ساخت

اندکی بعد

با غرشِ مهیبِ جنگنده ای

دلم

با کاخ آرزوهایم

با ارگ آرمان هایم

هُری فرو ریخت

گوش هایم را گرفتم

چشم هایم را بستم

دهانم را باز گذاشتم

چند ثانیه ای که

چند سال گذشت

،در برزخِ انتظارِ انفجار بودم

اکنون خودم خشم و هیاهو بودم

خودم را می خواندم

خبری نشد

در جزر و مدِ التهاب

به ساحلِ حال رسیدم

دوباره از پنجره

،بیرون را نگریستم

چیزی ندیدم

اِلّا

آن حافظِ حیات

آن بانیِ هستی

آن فرشتۀ رویش

آن حکیمِ هنرمند

آن مدعیِ بی ادعا

سهیل خداپرستی