The Ever-Burning Lamp

The Ever-Burning Lamp

 

Who entrusted your name to the wind,

that every dusk

it comes knocking at the window of my solitude?

 

The tree of memory still holds its shadow,

as though it cannot believe

the girl who grew beneath its branches

one day,

without a farewell,

walked beyond the seasons.

 

I never asked the clock

why it passes with such indifference;

I asked the chest of my heart

how it has endured

so much loneliness,

without a single smile

ever blooming

within the ears of its walls.

 

They say

a river never forgets

the road to the sea;

then what happened

that blood

lost the path

to its own blood?

 

What bird

has taught its fledgling

to love the sky

without the name

of its nest?

 

Each night,

the heart of my story grows cold—

not from the chill of the air,

but from the absence

of a gaze

that could breathe a smile into life.

 

The rain falls.

Perhaps the clouds

have overheard something

from the depths of my heart;

otherwise,

why would they rain

so carelessly,

so uninvited,

upon the roof of memory?

 

If one day

my memory,

my name,

my voice

have faded from yours,

I hope a passing breeze

will place

a small part of my longing

into your hands

for safekeeping.

 

I have no complaint

against destiny,

though it wrote my story poorly.

 

I expect nothing

from fate,

despite all its faults.

 

I never asked the mirror,

with all its scars,

to explain

the distance between us.

 

I only wished

despair would know this:

a father who waits

grows old,

but never buries hope.

 

The lamp of my heart

still burns—

not to give light,

but so that,

if one day you return,

the darkness itself

will be ashamed

that it never managed

to extinguish

a father's love.

 

 

 

 

چراغ همیشه روشن

 

،چه کسی نامت را به باد سپرد

که هر غروب، به پنجرهٔ تنهایی من سر زد؟

 

،درختِ خاطره هنوز سایه‌اش را نگه داشته

انگار باور نکرده

دختری که زیر شاخه‌هایش قد کشید

روزی بی‌وداع

.از فصل‌ها عبور کرد

 

من از ساعت نپرسیدم چرا این‌همه بی‌احساس می‌گذرد؛

از صندوق سینه پرسیدم

چگونه این‌همه تنهایی را تاب آورده است

.بی‌آنکه خنده‌ای در گوش دیوارهایش جوانه زند

 

می‌گویند رودخانه راه دریا را فراموش نمی‌کند؛

پس چه شد

که خون، راهِ خونِ خویش را گم کرد؟

 

کدام پرنده

به جوجه‌اش آموخته است

آسمان را

بی‌نامِ آشیانه

دوست بدارد؟

 

هر شب، دل داستانم سرد می‌شود؛

،نه از سرمای هوا

از نبود نگاهی

.که با نفس، لبخند می‌آفرید

 

باران می‌آید

شاید ابرها چیزی از دلِ من شنیده‌اند؛

وگرنه چرا این‌گونه

بی‌ملاحظه و بی‌اجازه

بر بامِ خاطره می‌بارد؟

 

اگر روزی

یادم، نامم، صدایم

،از یادت رفته باشد

ای کاش نسیمی از کنارم بگذرد

و اندکی از دلتنگی‌ام را

.در دستانت به امانت بگذارد

 

من از سرنوشت

هرچند بد نوشت

گله‌ای ندارم

 

من از تقدیر

با این‌همه تقصیر

توقعی ندارم

 

من از آینه

با این‌همه پینه

دلیل فاصله را نخواستم؛

 

فقط خواستم یأس بداند

،پدری چشم‌به‌راه

،پیر می‌شود

.اما امید را دفن نمی‌کند

 

چراغِ دل هنوز روشن است؛

،نه برای روشنایی

،بل برای آنکه اگر روزی آمدی

تاریکی شرمنده باشد

که هرگز نتوانست

.عشقِ یک پدر را خاموش کند

                

 

سهیل خداپرستی