Everything But One Thing

Everything But One Thing

 

It began with a question,

contained in just three words:

 

“What is truth?”

 

So he opened a book

and found the darkness of a cave.

 

He opened another

and found thousands of unnamed things,

waiting to be named.

 

He read another

and arrived at doubt,

then read another

and fell into the abyss of uncertainty,

and then another—

which led him to a room

whose doors

Reason itself

had locked.

 

From some, he learned

to accept

what lay beyond his power.

 

From others, he learned

to seek peace.

 

From another, he learned

to question every answer.

 

He read another

and questioned the world.

 

He read another

and questioned freedom.

 

He read another

and questioned the question itself.

 

Then he read many others

who said that meaning

was hidden beneath the words,

 

and continued reading others

who said

there was no meaning at all.

 

He read another

and tried to let go.

 

He studied yet another

and tried

not to try.

 

He continued studying

and tried

to become a better human being.

 

He studied himself,

 

and reached no conclusion.

 

The house of his mind

had turned into

a mountain of books,

 

with bookmarks like tiny flags

raised in the land

of conquered ignorance.

 

At midnight, he whispered:

 

“I gave ten years of my life

to discover

how little I know.”

 

The room was silent.

 

Then, from the depths of his being,

the final question arose:

 

“Why?”

 

He stared at the ceiling.

 

He had read everything,

 

except the answer.

 

So he closed the books.

 

For the first time in years,

he no longer asked:

 

“What is this?

What does it mean?”

 

He simply sat there,

 

tired,

 

confused,

 

and utterly unable

 

to stop thinking

 

 

همه‌چیز الا یک چیز

 

،آغازش یک پرسش بود

:در دو واژه جا می‌گرفت

 

"حقیقت چیست؟"

 

پس کتابی گشود

.و تاریکی غاری را یافت

 

کتابی دیگر گشود

،و هزاران نام‌ناگرفته یافت

.در انتظار نام‌گذاری

 

کتابی دیگر خواند

،و به تردید رسید

سپس دیگری را خواند

،و به ورطهٔ عدم‌قطعیت افتاد

،و بعد دیگری

او را به اتاقی برد

که درهایش را

خودِ خِرَد

.قفل کرده بود

 

از برخی آموخت بپذیرد

آنچه خارج از توانش است

 

از برخی دیگر آموخت

.در پیِ آرامش باشد

 

از دیگری آموخت

هر پاسخی را

.به پرسش بگیرد

 

دیگری را خواند

.و جهان را به پرسش کشید

 

دیگری را خواند

.و آزادی را به پرسش کشید

 

دیگری را خواند

و خودِ پرسش را

.به پرسش کشید

 

سپس بسیارانِ دیگری را خواند

که می‌گفتند معنا

،زیرِ واژه‌ پنهان است

 

و به خواندنِ دیگرانی ادامه داد

که می‌گفتند

.اصلاً معنایی در کار نیست

 

دیگری را خواند

.و کوشید رها کند

 

دیگری را مطالعه کرد

و کوشید

.کوشش نکند

 

به مطالعه ادامه داد

و تلاش کرد

.انسان بهتری شود

 

،خودش را مطالعه کرد

 

.و به هیچ نتیجه‌ای نرسید

 

خانۀ ذهنش تبدیل شده بود

،به کوهی از کتاب‌

 

با نشانک‌هایی شبیه پرچم‌های کوچک

.برافراشته در سرزمینِ جهلِ فتح‌شده

 

:نیمه‌شب، زمزمه کرد

 

ده سال از عمرم را دادم

تا بفهمم

.چقدر کم می‌دانم

 

.اتاق ساکت بود

 

،سپس، از ژرفای درونش

:آخرین پرسش برخاست

 

"چرا؟"

 

.به سقف خیره شد

 

،همه‌چیز را خوانده بود

 

.جز پاسخ را

 

.پس کتاب‌ها را بست

 

،برای نخستین بار پس از سال‌ها

:دیگر نپرسید

 

این چیست؟"

"به چه معناست؟

 

،فقط همان‌جا نشست

 

،خسته

 

،سردرگم

 

و کاملاً ناتوان

 

از فکر نکردن

 

 

 

سهیل خداپرستی