Suddenly

Suddenly

Sometimes, just when
you have lost all hope
of morning ever coming,
a window
quietly opens
toward the sun.

Sometimes, just when
you think your share of this world
is the quiet solitude of a night,
a breeze arrives
and, with its gentle voice,
breaks the silence around you.

Who could believe
that among so many withered flowers,
rain
might arrive
without warning?

Like the freshness of an oasis
in the heart of the desert,

like a snowflake
that suddenly,
amid the heat of summer,
cool and unbelievable,
lands upon your cheek,

like a bird carrying good news
that, without warning,
settles upon
the shoulder of your weariness.

And you remain there,
your eyes filled with disbelief,
not knowing
whether this is a dream
or reality.

Sometimes the most beautiful images,
the sweetest melodies,
and the softest, most velvety feelings
are the very ones
you never expected.

ناگهان

گاهی درست وقتی

،دیگر امیدی به آمدنِ صبح نداری

پنجره‌ای

.بی‌صدا رو به آفتاب باز می‌شود

گاهی درست وقتی

فکر می‌کنی سهمت از دنیا

،تنهاییِ آرامِ یک شب است

نسیمی از راه می‌رسد

و با صدای لطیفش

.تمام سکوتت را می‌شکند

چه کسی باور می‌کند

،میان این‌همه گلِ پژمرده

باران

بی‌خبر از راه برسد؟

مثل طراوتِ واحه‌ای

،در دلِ کویر

مثل دانه‌ای برف

که ناگهان

،در کشاکشِ گرمای تابستان

،خنک و ناباورانه

،بر گونه‌ات می‌نشیند

مثل پرنده‌ای خوش‌خبر

که بی‌خبر

.روی شانۀ خستگی‌ات بنشیند

و تو می‌مانی

،با چشمانی پر از ناباوری

که نمی‌دانی

این رؤیاست

.یا حقیقت

،گاهی زیباترین تصویرها

،دلنشین‌ترین ترانه‌ها

،و مخملی‌ترین احساس‌ها

همان‌هایی هستند

.که هرگز انتظارشان را نداشتی

سهیل خداپرستی