Beyond the Border

Beyond the Border

 

Perhaps freedom

is not always

quite so much

like breaking down walls—

walls like those

of the Bastille

and Berlin;

 

sometimes

freedom means

that even in a closed room,

or even

in solitary confinement,

you can still

keep a window open

in your heart,

a window opening onto

 

your own truth,

your own ideal,

your own feelings.

 

We

did not break every border,

we did not open every door,

and some roads,

before we ever reached them,

had either

already come to an end

or

were lost

among other roads.

 

But love—

I could not

drive you

out of me.

 

Love

remained somewhere

between

breath and silence,

not as a wound

that must be forgotten,

but as a light

that found

another way

to live.

 

What we could not

touch

in the world

sometimes

turns, within us,

into poetry

and passion;

into beauty,

into knowing ourselves,

into an awareness

of the world within us

and the world around us;

into a quiet gaze

that one day,

in the mirror,

no longer

runs away

from itself,

but instead

embraces

the elusive self

that once

kept trying to escape.

 

Perhaps love

is not always born

to remain

beside someone;

sometimes it comes

to awaken something

within us

that has been asleep

for years.

 

And you,

who could not

find freedom

in leaving,

may perhaps one day

find it

in the honesty

of remaining true

to yourself.

 

A day when you understand

that to love,

you do not need to possess;

to let go,

you do not need to forget;

and to be free,

you do not need

all the borders of the world

and all the towering walls

of prejudice and domination

to come crashing down.

 

It is enough

not to surrender

your heart

to captivity

amidst all these walls.

 

Then

love,

which once

could not fully

taste life

in this world,

slowly,

within you,

turns into poetry;

 

and poetry

into beauty,

 

and beauty

into understanding,

 

and understanding

into a freedom

that arrives late,

but when it comes,

it is no longer

a hat,

nor a shawl,

nor a robe

that someone

can take away from you.

 

The story of freedom and love

is not about

being or not being.

Nor is it about

being or possessing.

 

Then what is it?

 

Perhaps

becoming,

living,

continuing to unfold

within yourself.

 

 

آن ‌سوی مرزها

 

شاید آزادی

آنقدرها هم

شبیه شکستنِ دیوارها

مثل دیوارهای

باستیل و برلین

نباشد؛

 

گاهی

آزادی یعنی

در اتاقی بسته

یا حتی

در سلولی انفرادی

هنوز بتوانی

پنجره‌ای

رو به

 

حقیقتِ خویش

آرمانِ خویش

احساس خویش

 

در قلبت باز نگه داری

 

ما

،همۀ مرزها را نشکستیم

،همۀ درها را نگشودیم

و بعضی راه‌ها

پیش از رسیدنِ ما

یا

به پایان رسیدند

یا

در راه‌های دیگر

گم شدند

 

اما عشق، تو را

نتوانستم

از خودم

بیرون کنم؛

 

عشق

جایی میانِ

نفس و سکوت

،ماند

نه چون زخمی

،که باید فراموش شود

بلکه چون نوری

که راهِ دیگری

برای زیستن

پیدا کرد

 

آنچه نتوانستیم

در جهان

،لمس کنیم

گاهی

در درون ما

به شعر و شور

بدل می‌شود؛

،به زیبایی

،به شناختنِ خویش

به آگاهی از

دنیای درون خویش

و دنیای پیرامون خویش

به نگاهی آرام

که یک روز

در آینه

دیگر

نه تنها

از خودش نمی‌گریزد

بلکه

خویش گریزپا را

در آغوش می‌گیرد

 

شاید عشق

همیشه برای ماندن

در کنار کسی

به دنیا نمی‌آید؛

گاهی می‌آید

تا چیزی را

در ما بیدار کند

که سال‌ها

در خواب بوده است

 

و تو

که نتوانستی

آزادی را

در رفتن

،پیدا کنی

شاید روزی

در ماندنِ صادقانۀ خویش

آن را بیابی

 

روزی که بفهمی

دیگر برای دوست داشتن

،نیازی به داشتن نیست

برای رها شدن

،نیازی به فراموش کردن نیست

و برای آزاد بودن

لازم نیست

تمام مرزهای جهان

و دیوارهای بلند تعصب و تحکم

فرو بریزند

 

کافی‌ست

قلبت را

در میانِ این همه دیوار

به اسارت ندهی

 

آنگاه

،عشق

که روزی

نتوانست در جهان

به تمامی

،طعم زندگی را بچشد

در تو

آهسته‌آهسته

به شعر تبدیل می‌شود؛

 

و شعر

،به زیبایی

 

و زیبایی

،به شناخت

 

و شناخت

به آزادی‌ای

،که دیر می‌رسد

اما وقتی می‌رسد

دیگر

نه کلاهی است

نه شالی

و نه ردایی

که کسی بتواند

آن را از تو بگیرد

 

قصۀ آزادی و عشق

بودن یا نبودن نیست

بودن یا داشتن هم نیست

 

پس چیست؟

 

شاید

شدن

زیستن

در خود ادامه یافتن

 

 

سهیل خداپرستی