The Ivy of Hope

The Ivy of Hope

The ivy of hope,

Slowly, slowly,

Steadfastly, unbound and free,

Climbs up

The cold walls of despair.

With tiny roots,

With life's flowing tresses,

It weaves its hold

And plays upon their strings.

It knows well that

Sometimes one must lean against a wall,

Sometimes find a way into the hearts of the hardest stones,

Sometimes pass through the hardest of stones.

If the path to the sky is barred,

It creeps along the earth,

And upon the soil,

It brings forth its evergreen nature.

It knows no autumn,

Is a stranger to the fall.

It is of the very essence of endurance;

Upon the bodies of trees,

It paints the patterns of life.

O, dispeller of despair,

Teach us

The secret of staying green in the heart of darkness,

The secret of taking root in hardship,

The secret of making life more beautiful.

O, evergreen essence,

Lead us

From coldness into greenness,

Or at least,

Become our green companion along the way,

O, vine that winds around despair.

پیچکِ امید

پیچکِ امید

آرام آرام

پیوسته و از قید و بند رسته

از دیوارهای سرد یأس

بالا می‌رود

با ریشه‌های کوچک

با گیسوان زندگی

به گیسوان زندگی

چنگ می‌زند

نیک می‌داند

گاهی باید به دیوار تکیه کرد

گاهی باید دلِ سخت‌ترین سنگ‌ها را به دست آورد

گاهی باید از دلِ سخت‌ترین سنگ‌ها گذشت

،اگر راهِ آسمان بسته باشد
بر زمین می‌خزد

و سرشت همیشه‌سبزش را

بر خاک می‌رویاند

بی‌خزان و بیگانه با خزان است

،از جنسِ ماندن است

بر تنِ درختان

نقشِ زندگی می‌زند

ای ناامیدکنندهٔ ناامیدی

به ما بیاموز

رازِ سبز ماندن در دلِ تاریکی

رازِ ریشه دواندن در سختی

راز زیباتر ساختن زندگی

ای ذات همیشه‌سبز

ما را

از سرما به سبزی برسان

یا دست‌کم

همسفر سبز ما شو

ای پیچنده بر ناامیدی

سهیل خداپرستی